Januari 2003
Wij zijn een gezin uit het noorden van Limburg. We hebben twee schatten van kinderen, negen en elf jaar oud. Twee jongens. Kennissen van ons hebben een pleegkindje, een lieve meid van twee jaar. We zien dat ze zich goed voelt in dat gezin, dat ze veel liefde ontvangt en zelf ook veel liefde geeft. Door het contact met haar en lange gesprekken met onze vrienden, de pleegouders, krijgen we zelf stilaan ook interesse om pleeggezin te worden. Na veel beraad en overleg, zowel onderling als met onze kids, komen we tot de conclusie dat wij ook wat zouden kunnen bieden aan een pleegkindje, liefst ook een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd. We trekken onze stoute schoenen aan en bellen naar Open Thuis Jeugd in Hasselt.
Eind januari 2003
We zijn op weg naar Hasselt. We zijn door Open Thuis Jeugd uitgenodigd voor een verkennend gesprek. De ontvangst is hartelijk en we zitten al vlug aan de koffie. Conny vertelt ons over de werking van Open Thuis Jeugd en over alles wat direct en indirect met pleegzorg te maken heeft. Ze vertelt ons onder meer dat we, indien we geïnteresseerd zijn om pleegouder te worden, een cursus moeten volgen van een dertiental dagen, verdeeld over ongeveer vijf maanden. Hoewel ons dit een redelijk zware opgave lijkt, besluiten we vrijwel meteen om de cursus te volgen. We moeten wachten tot maart, dan begint de volgende reeks.
Begin maart 2003
We zijn onderweg naar Hasselt voor onze eerste cursusdag. We zeggen tegen mekaar dat het ons eerlijk gezegd toch een zware opgave lijkt om braaf elke week naar Hasselt te rijden. Bij aankomst stellen we vast dat we de cursus gaan volgen met nog een vijftal andere gezinnen. Het valt ons op dat de sfeer meteen heel gemoedelijk en openhartig is en al tijdens de eerste 'les' krijgen we heel wat interessante dingen te horen! Misschien toch niet zo zwaar als we dachten...
Maart - juli 2003
Het zou ons te ver leiden over elke cursusdag iets te zeggen, ik ben geen schrijver dus ik weet niet hoe ik dit allemaal in een compact verslagje moet proppen, maar ik kan wel vertellen dat de dertien dagen werkelijk omgevlogen zijn! Wat voor ons in het begin redelijk zwaar leek, blijkt achteraf een zeer aangename en leerrijke ervaring geweest te zijn. We hebben veel geleerd over pleegzorg, opvoeding van en omgaan met pleegkinderen enz. Wat ons opvalt is dat we ook enorm veel geleerd hebben over onszelf, ons verleden en onze toekomst, onze sterke en zwakke punten... Eind juli rijden we naar huis, net klaar met onze laatste cursusdag. We praten over de voorbije maanden en over de toekomst: we zijn er klaar voor. Laat die kleine meid maar komen!
Begin januari 2004...
Telefoon van Myriam van Open Thuis! Ze vertelt ons dat ze iemand heeft voor wie wij in aanmerking kunnen komen: een meisje van drie.......... en een jongen van vijf! Oei! Twee tegelijk, daar hadden we eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Maar geen nood, we krijgen enkele dagen bedenktijd en we zijn volledig vrij om te beslissen of we dit willen doen of niet. Na enkele dagen van veel praten met elkaar en het bekijken van de praktische veranderingen (slaapruimte, is de keukentafel groot genoeg voor zes personen,...) die dit met zich mee zullen brengen, besluiten we om de stap te zetten en bellen we naar Myriam om verdere afspraken te maken.
Eén week later...
Myriam is bij ons thuis om meer uitleg te geven over de kinderen en hun achtergrond. Het meisje heet Bieke en de jongen Stef. Ze zitten beiden in een opvangtehuis ergens in het midden van het land en ze hebben nog twee zussen. We krijgen een foto te zien van hun beiden. Wat een schatten van kinderen! Myriam vertelt ons ook dat, als alles doorgaat, hun twee zussen geplaatst zouden worden in de buurt van Hasselt. Onder het genot van een tas koffie worden verdere details besproken. We vinden het belangrijk te vermelden dat Open Thuis Jeugd ons na elke nieuwe stap die we zetten, de vrije keuze laat of we er mee willen verder gaan of niet! Enkele dagen na dit gesprek wordt opeens alles heel concreet voor ons: we worden door Open Thuis Jeugd opgebeld met de mededeling dat we de kinderen kunnen gaan bezoeken. Spannend!
25 januari 2004...
Het is zover! We zijn op weg naar het opvangtehuis. Mijn vrouw en ik alleen. Men heeft ons aangeraden om onze kinderen deze eerste keer nog niet mee te nemen, omdat dit voor de kleintjes misschien een te grote overrompeling zou zijn. De spanning stijgt: nog een paar kilometer en we zullen ze voor het eerst zien. Welke hartjes zouden het snelst kloppen, die van ons of die van onze toekomstige pleegkindjes? Ik denk dat ik het al weet... Eindelijk na bijna twee uur rijden zijn we gearriveerd. We worden vriendelijk ontvangen door een van de medewerkers van het tehuis. En daar staan ze dan: Bieke en Stef. Dit is voor ons een onbeschrijfelijk moment, tranen van ontroering schieten ons in de ogen, we kijken naar een paar lieve, lachende gezichtjes. We krijgen van de mensen van het opvangcentrum ruim twee uur de tijd om kennis te maken en dat hebben we gedaan ook! We hebben paardje gereden, mekaar 'doodgeschoten' met legogeweren, gepuzzeld, TV gekeken en met mekaar geknuffeld,... We staan er versteld van hoe vlot dit contact verloopt. Na ruim drie uur is de tijd van afscheid nemen aangebroken. We hadden nooit gedacht dat dit ons zo zwaar zou vallen! Het is net alsof we onze eigen kinderen daar moeten achterlaten, zo innig zijn deze eerste momenten samen verlopen. We zien dat de kinderen er ook van genoten hebben en dat geeft ons veel hoop voor de verdere ontwikkelingen. We maken de afspraak met Bieke en Stef dat we weer vlug terug zullen komen en we zijn net zo enthousiast als zij: nog zes maal slapen en dan zien we elkaar weer!
1 februari 2004
We zijn weer op weg naar het tehuis. Onze twee kinderen zijn er nu voor het eerst bij. Voor hen is het nu net zo spannend als het voor ons was een week geleden. Maar die spanning is vlug geweken bij aankomst! We drukken op de deurbel en meteen horen we het gejoel van twee kinderen: daar zijn ze, daar zijn ze!!! De vier kinderen maken kennis met elkaar en het ijs is al vlug gebroken. We mogen van de opvoeders de twee meenemen naar een binnenspeeltuin in de buurt van het tehuis. Daar hebben onze jongens samen met Bieke en Stef de hele middag gespeeld. Mijn vrouw en ik zitten bij een tas koffie het viertal te bekijken en we voelen dat het goed zit. Het afscheid is weer redelijk emotioneel maar we hebben fijne vooruitzichten: volgend weekend mogen ze een paar dagen bij ons blijven slapen. We kijken er alle zes al heel erg naar uit. Dag Bieke en Stef, nog vijf keer slapen...
6 februari 2004
We zijn net vertrokken vanuit het tehuis naar ons eigen huis. Bieke en Stef stonden gepakt en gezakt op ons te wachten. Ze stonden te popelen om met ons mee te gaan. Bij aankomst thuis is de hernieuwde kennismaking tussen de vier kinderen al even hartelijk als verleden week. Bieke en Stef worden verwelkomd door Boomer, de hond, en Kaatje, de poes. De kinderen gaan op verkenning door het huis en bekijken enthousiast 'hun' slaapkamer. Na een paar uur ravotten en een uurtje tot rust komen is het tijd voor de twee kleintjes om te gaan slapen. Ze gaan gewillig naar bed, ze zijn moe na een voor hen inspannende dag. Wij zitten met zijn viertjes nog even na te praten als we plots een stem door de babyfoon horen. Het is Stef: "Bieke, slaap je al?" "Neen." "Ik vind het hier heel fijn! En jij?" "Ja, heel fijn."
De twee zijn blijkbaar gelukkig. Wij ook...
7 februari 2004
Iedereen slaapt en het is stil in huis. Ik besluit om nog heel even stilletjes naar Stef en Bieke te gaan kijken. Ze liggen vredig te slapen met een glimlach rond hun mond. Zouden wij er voor kunnen zorgen dat deze twee kleine hummeltjes een gelukkige jeugd zullen hebben, zodat zij later als volwassen mensen met veel zelfvertrouwen en als gelukkige mensen door het leven kunnen gaan? Ik denk het wel!