Als pleegkind ben je in de eerste plaats een kind. Je voelt je niet anders dan andere kinderen en toch ziet je leven er een beetje anders uit. Als vriendjes vragen waar je woont, moet je soms uitleggen dat je niet bij je echte mama en papa woont maar in een pleeggezin. Ook als je het liever niet vertelt, merken ze wel dat je een andere naam hebt. Dat kan moeilijk zijn.
Bovendien krijg je vragen waar je misschien liever niet op antwoordt: "Waarom woon je bij je pleegouders?" "Zorgen je ouders niet goed voor jou?" "Ga je nog terug?"
Meestal kan je niet zo goed uitleggen waarom je in een pleeggezin woont. Je wil ook geen kwaad vertellen over je ouders want ook al woon je niet bij hen, ze zijn toch je mama en je papa.
Om je te helpen komt er in jouw pleeggezin een begeleider langs. Die praat regelmatig met jou en met je pleegouders. De begeleider praat ook met je ouders, met je leraar of met andere mensen die jou goed kennen. Hij of zij zorgt voor een omgangsregeling met jouw ouders.
Regelmatig maakt de begeleider een verslag voor de jeugdrechter of de consulent die verantwoordelijk is voor jouw dossier. De belangrijke informatie over hoe het met jou gaat, wordt dus opgeschreven. Zo kan de consulent een goed advies geven over jouw toekomst. Je begrijpt dus dat het erg belangrijk is dat ook jij je mening goed laat horen tijdens gesprekken met de begeleider.